Niet zolang geleden was ik behoorlijk geschrokken in het bos. Ik dacht omringd te zijn door wel 6 aliens. Zoals jullie weten bleek het loos alarm te zijn.

Toch heb ik er slapelozen nachten van gehad. De angst bleef. Iedereen in mijn omgeving gaf mij het wijze advies om terug te gaan naar de plek waar ik aliens gezien dacht te hebben. Dat zou goed zijn om over de angst heen te stappen.

Ik ben dat advies gaan opvolgen en op een ochtend terug naar het bos gegaan. Hoe dichter ik bij het bos aankwam hoe meer mijn knietjes begonnen te knikken. De zenuwen werden mij de baas. Maar eenmaal in het bos bleken de zenuwen onterecht te zijn. De knikkende knietjes kwamen tot rust. Wat een opluchting.

Ik kwam steeds dichterbij de plek waar ik zo bang voor was geworden. Bochtje linksom, paadje aflopen, boomstammetje over en daar was het dan. De plek des onheils. Wat een opluchting. Er waren geen aliens te zien.

Opgelucht ging ik op de grond zitten en sloot even mijn ogen. Eenmaal mijn ogen open schrok ik mij wezenloos.

Waar ik ook keek, links of rechts of een beetje meer naar links of in het midden van links en rechts of meer naar achter, overal zag ik kleine buitenaardse wezentjes. Het werd mij al snel duidelijk dat ik mij eerder deze week helemaal niet had vergist. Het waren er toen maar 6, dat moeten vast verkenners zijn geweest. Nu zijn het er zeker 100. Ik denk zelfs eerder 150.

Ik sprong omhoog, pakte mijn spullen en zette het op een rennen. Ik weet niet beter dat ik een wereldrecord heb gerend. Althans, als ik als enige mens op aarde ben. Ik bleef maar rennen en rennen en rennen. In de verte zag ik het einde van het bos. Toen bedacht ik mij dat ik geen bewijs had gemaakt. Zonder bewijs zou niemand mij geloven.

Al rennend pakte ik mijn camera uit de tas, draaide mij om en maakte snel een foto.

En zie hier het bewijs, een hondsbrutale buitenaards wezentje dat mij het bos uitzwaait.

Gewone Tweevleugel

12-10-2022

Boswachterij Dorst